"อ ยู่ ไ ม่ ไ ด้ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชีวิตต้องสิ้นความหมาย...

 

วิง วอน ไหว้ ... ฟ้าดินก้ไม่ปราณี...

 

เจ็บปวด...รวดร้าว...ชีวี..

 

ดวงฤดี...มีแต่ชอกช้ำเรื่อยมา....

 

จะบอกรักใคร ให้อายฟ้าดิน...

 

กลัวเขาจะสิ้น... ความรักเมตตา...

 

สู้กลืนเก็บความชอกช้ำอุรา...

 

ไม่รักใครดีกว่า...เด๋วเขาจะอาย...ฟ้า..ดิน...

 

 

---------------------------------------------------------------------------------

 

กำลังคิดอะไรอยู่น่ะเหรอ?

 

ตอนนี้กำลังคิดว่า...

 

ถ้าได้กลับบ้านไปหาปาล์มก้อดีน่ะสิ

 

แต่ว่า ที่สุดของที่สุดนั้น ก้อคือ...

 

อยากอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ครอบครัวเรา 4 คน

 

จำได้ว่า...เมื่อก่อน..ตอนอยู่ ป.4

 

พ่อ แม่ กะเรา แต่กลอนน้อปาล์ม..สนุกกันใหญ่...

 

" ครอบครัวของฉัน

 

นั้นมี 4 คน 

 

สุดดื้อแสนซน

 

คือคนชื่อ ปาล์ม

 

ทำตัวขบขัน

 

เรียนชั้น ป. 3

 

เสื้อผ้างามงาม

 

ชอบทำเปรอะเปื้อน

 

ทำตัวฮึดฮัด

 

ชอบ อัด กับเพื่อน

 

กลับบ้านลืมเลือน

 

เฉยเชื่อนการงาน "

 

ตอนนี้อ่ะนะ

 

เซ็งมากเลย

 

แต่มันก้อเป็นความผิดของเราองแหละ

 

ที่ไม่ใส่ใจตั้งแต่แรก

 

ดังนั้น ก้อต้องก้มหน้าก้มตาทำมันให้สำเร็จ....ซินะ

 

เฮ้ออออ.....

 

ในอวกาศที่แสนกว้างใหญ่นี่... มันจะมีขอบเขตมั้ยนะ??

 

กว้างเกินไป... ไปไม่ถึง...

 

ไม่ว่าจะทำยังไง...ก้อไปไม่ถึง...

 

เหมือนเขาคนนั้น... ที่ฉันเอื้อมไม่ถึง...