| Aki's profile,,,No MoRe LovE,,, ,,,...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
December 13 ++ดวงจันทร์ไตรมาสที่ 4++ความอ่อนโยน และความกล้าหาญของพวกเธอสะเทือนใจฉันเหลือเกิน...
และฉันก้อรู้สึกขอบคุณมาก...
พวกเธอคงไม่มีวันได้รู้...
ฉันไม่มีวิธีที่จะบอกเรื่องนั้น...
ไม่มีทั้งมือที่จะยื่นออกไป...
ไม่มีทั้งเสียง...
มีแต่สติเท่านั้นที่ล่องลอยไปได้ตามใจชอบ...
จะลงไปยืนที่ไหนบนพื้นดินก้อได้ทั้งนั้น
ทั้งหมดก้อแค่...ผู้สังเกตการณ์ที่ไร้พลัง... ในโลกที่ถูกรั้วขวางกั้นเท่านั้น...
สิ่งที่เกิดขึ้น...
อาจเป็นบาปที่ฉันใช้ชีวิตหยาบๆ... ก่อมันขึ้นมา..
ตอนนี้...ฉันคิดแบบนั้น
การที่ฉันตายตามไปเมื่อหลายปีก่อน...
ฉันตัดสินใจอย่างไม่ลังเล...เพราะเชื่อมั่นว่า...จะต้องได้พบเธออีกครั้ง...
ฉันถูกวังวนของความเหงารุกไล่...
ในขณะเดินไปมาอย่างไร้ค่า...ฉันก้อเฝ้ารอเวลาที่มันจะไม่มาถึง...
แต่การรออยู่ที่นั่น...ในโลกที่มีคืนสีขาว..ซึ่งไร้ความสว่าง...
.........."ไร้ซึ่งการหลับไหล"............
ถูกครอบงำโดยแรงโน้มถ่วงของดวงจันทร์
วัฏจักรนั้นได้กำหนดทุกสิ่ง...
การพบกันของฉันกับเธอในคืนจันทร์เต็มดวงนั้น...เป็นการเล่นตลกของโชคชะตา...
มันไม่ใช่ของที่จะผันแปรได้ตามใจปรารถนาแบบนั้น...
วงจรชีวิต... มันมีความหมายที่พิเศษสำหรับที่นี่...
สามารถใช้เวลาที่จำกัด...และพลังที่ได้รับที่เกิดขึ้นที่นี่...
...............ยังไงก้อได้............
..........ถ้าวิญญาณของคนเราเป็นอมตะล่ะก้อ...
เธอจะทำอะไร...อยู่ที่ไหนนะ?...
ในขณะที่ฉันคิดแบบนั้นตลอดเวลา
ฉันที่ล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย...ก้อไม่ได้หวังอะไรกับการที่จะได้พบกับเธอในช่วงเวลาที่ถูกจำกัดนั้นนัก...
แต่เสียงเรียกของฉัน...จะต้องส่งไปถึงหัวใจของเธออย่างแน่นอน...
.......ใจคนเราเป็นสิ่งที่น่าพิศวง.....
แม้จะกอดความสุขไว้...
แม้จะฝังความทุกข์ไว้...
แต่ไม่ว่าเป็นแบบไหน...ก้อล้วนเติมเต็มดวงวิญญาณเหมือนกัน...
ไม่มีช่องว่างที่จะแทรกเข้าไปในนั้นได้...
พอเธอได้ยินเสียงเพลงของฉัน..
ก้อไปเปิดหลุมที่ไม่มีวันปิดมิดขึ้นที่ไหนสักแห่ง...
นั่นคือความมืดแห่งความสิ้นหวัง...ที่ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้...
ฉันรู้ว่าเป็นเช่นนั้น...และร้องเพลงต่อไป...
ความมืดในตัวฉันมีแต่จะขยายวงกว้างขึ้น...
ฉันไม่รู้ว่า...การที่ฉันรักเธอ..เป็นเพราะว่าเธอมีวิญญาณของคนที่ฉันรัก หรือเพราะฉันรักที่ตัวเธอจริงๆกันแน่
รึอาจทั้งสองอย่างก้อว่าได้...
การกระทำที่ฉันจะพาเธอไป...ฉันร้อนใจไปตามพลังที่เริ่มถดถอย...ทุกครั้งที่ดวงจันทร์เว้าแหว่ง..โดยที่ทำอะไรไม่ได้...
ถ้าเธอต้องการฉันจนถึงกับยอมทิ้งชีวิตนั้นทั้งหมดได้ล่ะก้อ...
ถึงจะต้องเป็นบาปที่หนักอึ้งแค่ไหน...ฉันก้อคิดว่าทนรับได้...
.........."แต่ที่นั่นไม่มีอนาคต"..........
ที่รัก...การที่เธอห่วงหาฉัน...
การที่เธอให้ความสำคัญกับฉัน...
ถ้านั่นเป็นความรู้สึกของเธอล่ะก้อ.....ฉัยรับรู้ได้ในอกนี้จนเจ็บร้าวไปหมด...
.........."แต่เธอมีอนาคต"............
ตลอดชีวิตของเธอจากนี้ไป...จะต้องได้รับการทดสอบแบบไหน...ฉันจะคอยเฝ้าดูเธอไม่ละสายตาไปไหน...
ในค่ำคืนที่ความมืดเข้าครอบครองจนนอนไม่หลับ...จงเงยหน้าขึ้นฟ้า...แล้วเธอจะนึกออก...
ว่ามีคนที่รักเธอ...ให้ความสำคัญกับเธอ...อยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้..."อย่างแน่นอน"...
เพราะคนเราไม่มีใคร มีชีวิตอยู่ได้เพียงลำพังหรอก...
ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องของฉัน...
คงมีสักวันนึง...เวลาที่เธอจะได้เจอฉันจะมาถึง...
แม้ในตอนนี้...เสียงของฉันจะส่งไปไม่ถึงเธอ...
แต่ฉันก้อจะเรียกชื่อเธอต่อไป...พร้อมกับภาวนาให้เธอมีความสุข...
"..........ด้วยริมฝีปากที่ขาวซีด....ที่ถูกความมืดมิดกัดกร่อน....ราวกับดวงจันทร์ที่เว้าแหว่งนี้..
จะร้องเพลงใด.... จะให้ภาวนาสิ่งใด....
...........เมื่อไร้ดวงอาทิตย์เช่นเธอ..........."
December 02 ไม่รุว่าอะไรพยายามจะอยู่คนเดียว
พยายามไม่สนใคร...
พยายามไม่เป็นอะไร... ทำตัวเองให้แข็งแรง...
แต่ความรู้สึก.. ก้อยัง..ยังเหมือนเดิม...
ต่อให้ทุกอย่าง...ทุกอย่าง...จะเปลี่ยนแปลง...
ทำไมต้องเสียน้ำตา...
อย่างง่ายดายให้กับเรื่อง เดิมๆ..
รู้สึก..ไม่เข้าใจตัวเอง..สักที...
บางทีไม่รู้เป็นไร...
ต้องเป็นคนที่อ่อนไหวทุกที...
ร้องไห้... กับเรื่องเดิมๆอย่างนี้....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
เท็ตจังแต่งงานแล้วววว......
ดีใจโด้ยนะ
ว่าแต่ ไฮด์เมื่อไหร่จะหย่าวะ???
ห่ะล้อเล่นนน
ดันไปแช่งให้เค้าเลิกกันอีกอ่ะ??
เฮ้อออ.....
ไปและนะ |
|
|
