เด๋วนี้ไม่ค่อยอยากหวังอะไรเท่าไหร่

 

หวังแล้วก้อผิดหวัง...

 

ไม่ได้ดังใจซักอย่าง...

 

ทุกๆเรื่อง

 

ทั้งๆที่เหตุผลของเราก้อมี  แต่ก้อไม่มีอะไรสักอย่าง

 

ให้ความหวังกับสิ่ง

 

ที่คิดว่ามันใช่

 

แต่กลับมาก้อได้แต่ผิดหวัง

 

ก้อเลยหมดหวัง   สิ้นหวัง

 

 ไม่อยากมีความหวังต่อสิ่งอื่นใดอีกแล้ว...

 

ทั้งคนรอบตัว  ทั้งคนที่ไว้ใจ  ทั้งคนที่รู้จัก...

 

ไม่อยากทำให้ความหวังอะไรอีกแล้ว

 

อยู่กะตัวเอง...อยู่กะตัวเอง..

 

ไม่หวัง ไม่คิด ไม่อะไรทั้งนั้น

 

พอแล้ว...พอที...

 

มันเจ็บเกินไปแล้ว....

 

ลาที....ลาก่อน....

 

คิดก็ยังไม่เคย...ไม่เคยคิดเลย...

 

ถามออกไปก็เชยอย่างเคยรู้กัน....

 

แค่เพียงมองตาเธอให้ดี...ย่อมรู้คำตอบ...

 

กับคำถาม "รักเราบ้างไหม"

 

ได้ยินแล้วเธอคงแปลกใจ....

 

ถึงอย่างไร ฉันมีจิตใจเหมือนกัน

 

แม้ไม่มีซักคนจะมาสนใจ...

 

ก็ยังดีมีเธอไว้คน  เพื่อฝัน....

 

ได้แค่ฝันเอียงๆข้างเดียว...ก็เอา...

 

ฉันไม่เคยคิดถาม....ว่ารักกันอยู่บ้างไหม...

 

รู้คำตอบในใจ...แน่แท้เธอ"ไม่แลเหลียว"

 

ก็รู้ใจอยู่ว่ารัก...."รักเธอข้างเดียว"

 

อย่าเลย....อย่าถาม.....

 

ถึงอย่างไร...ฉันมีจิตใจหมือนกัน...

 

แม้ไม่มีซักคนจะมาสนใจ...

 

ก็ยังดีมีเธอไว้คน...เพื่อฝัน...

 

ได้แค่ฝันเอียงๆข้างเดียว...ก็เอา...

 

คิดก็ยังไม่เคย..ไม่เคยคิดเลย

 

ถามออกไปก็เชยอย่างเคยรู้กัน...

 

แต่ยังมีอีกคำถามใจ...เก็บไว้คำหนึ่ง...

 

"เคยคิด เคยรังเกียจฉัน...รึป่าว??"

 

....................................................................................

 

 

เส้นสัมพันธ์ระหว่างเรา...มันเบาบางเหลือเกิน....